1 Temmuz 2013 Pazartesi

irm

sanırım bu o kadar da kötü değil, yani zaman zaman kendini hayattan bir kaç kare geride hissetmek. her zaman anı yakalamak da ne? ben sadece şunu bilmek istiyorum, neden insan hüzünlenir çok yorgun varınca geceye. bir de bu hal çocukların uykusu gelince ağlamasına denk midir? yazının cilalanmasını hiç sevmiyorum bir de. filitresiz yazılan, akla ilk geldiği gibi, en kıymetlisi o. beyin akışı. beyinleri akıtıp yerlerine yenilerini koymak gerek belki. yapmacığım kalmadı. sahicilerle idare edecekseniz gelin. kiminle konuşuyorum?

Hiç yorum yok: