farz-ı muhal ben
aslında başka birisiyim, olduğumdan daha kısa biri mesela
saçlarım daha koyu renkli ve daha gür
gözlerim... o gözlerim yok mu, kısık, yumuk gözler,
ayağımda converse ayakkabılar, elimde bir kitap
oturmuşum bir kafede, arkadaşlarımı bekliyorum,
neşelinin tekiyim ulan, hem de pek hoş sohbetim.
yağmur yağdı üstüme. sosyal engelli insanların yanlış vurgulu devrik cümleleri vardı sonra. kar yağdı üstüme. elimden yanlış birisi tuttu. rüzgar esti, elimdeki yılbaşı süslerini sürükledi boş caddede. koştum yakalamak için, ciğerlerim patladı da yetişemedim.
o kafede arkadaşlarını bekleyen adam olamadım o yüzden. bu kadar melankoli için fazla uzun boyluyum. benden perdeleri asmamı iste merdivensiz, ya da en üst rafa uzanmamı. ama sabit bir ruh hali isteme benden, çünkü veremiyorum. çünkü converse ayakkabılarım yok ve elimde bir kitap varsa o kimseyi beklemediğim için. tek başına seninle olduğumdan daha iyiyim. bir hayal daha sıcak tutuyor bazen boynuna sardığın atkıdan, ayaklarına giydiğin yün çoraplardan. seni kafamda daha temiz kestim, parlıyorsun gün ışığında bütün renkleri.
bugün böyle işte adamım, bu yüzden yarın da böyle olacak.